Zeezoogdieren.org > varia > rapporten en studies > gifstoffen in zeehonden Waddenzee sinds 1993 niet afgenomen

gifstoffen in zeehonden Waddenzee sinds 1993 niet afgenomen

20081218-rotterdam-proefschriftRotterdam, 18 december 2008 – Het gehalte aan PCBs en DDTs in het lichaam van zeehonden uit de Waddenzee is sinds 1993 niet afgenomen. En dat betekent dat de verwachting aan het eind van de 80er jaren, toen er een daling werd waargenomen van gehalten aan DDTs, PCBs en HCHs, niet heeft doorgezet, behalve voor de laatste. Dit blijkt uit het proefschrift van Jolianne Rijks die op 18 december promoveerde aan de Erasmus Universiteit te Rotterdam.

De titel van het proefschrift van Jolianne Rijks luidt “Phocine distemper revisited” en behelst een multidisciplinaire analyse van de desastreuze virusuitbraak onder zeehonden in de Waddenzee in 2002. Het rapport bevat tal van interessante aspecten, maar het meest schokkend is dat de conclusie wordt onderschreven dat vooral gifstoffen als DDTs en PCBs negatieve invloed kunnen hebben op het afweersysteem van zeehonden, zoals eerdere wetenschappelijke onderzoeken van medewerkers van de Zeehondencrèche ook al hebben aangetoond. Helaas moeten we nu de conclusie trekken dat zeehonden in de Waddenzee nog steeds extra kwetsbaar zijn als gevolg van de vervuiling. Volgens het Rijksinstituut voor Kust en Zee (RIKZ) is de vervuiling door PCB’s in de Waddenzee behoorlijk hardnekkig: de gehalten aan PCB’s die zijn gehecht aan stofdeeltjes in het zeemilieu dalen niet of slechts zeer licht.
Het is zonneklaar: er is beslist geen sprake van een “natuurlijke situatie”.

Het onderzoek op ruim 1200 dode zeehonden is in 2002 uitgevoerd. Dat waren de nog “bruikbare” van de bijna 2500, die tijdens de toen heersende virusepidemie door het EHBZ-vrijwilligersteam van de Zeehondencrèche langs de gehele kust en op de waddeneilanden waren verzameld. In een door de Zeehondencrèche georganiseerde en door de Erasmus Universiteit uitgevoerde unieke sectie – nooit eerder werden waar ook ter wereld zoveel dode zeehonden onderzocht op zoveel verschillende aspecten – werkten wetenschappers van vele disciplines samen.

Jolianne Rijks heeft een indrukwekkende analyse geschreven, waarin vele bevindingen van de diverse onderzoeksgroepen helder worden belicht en nader uitgewerkt. Wij feliciteren haar dan ook van harte met het behalen van de titel van doctor. Het is een schrale troost dat de dood van zoveel dieren (in noordwest Europa stierven meer dan 22.500 zeehonden door het virus) het mogelijk heeft gemaakt dat er heel veel kennis kon worden vergaard. Maar voor ons blijft de belangrijkste conclusie dat hiermee opnieuw op grond van harde gegevens wetenschappelijk is aangetoond dat er met het water van de Waddenzee waar zeehonden in zwemmen nog heel veel mis is. Het is niet toevallig dat Jolianne haar presentatie tijdens de openbare verdediging eindigde met de stelling:

De zee moet schoner!

bron: zeehondencreche Lenie ‘t Hart